BoekWielrennen

Draag nooit een witte broek

Schermafbeelding 2019-04-23 om 13.10.04

Er was nogal wat te doen over de witte broek van Matthieu van der Poel. Op maandag 15 april was ik te gast om er als De Optimist (van de dag) over te praten bij Radio EenVandaag. Draag Nooit Een Gele Trui is trouwens aan de achtste druk toe en weer gewoon te koop.

Toevallig was er op 12 april een geweldig wielercafé in Wouw waar we de fietsen van alle bezoekers bespraken en ook José de Cauwer zijn anekdotes over de regels van de wielertoeristen besprak.

Hieronder de tekst die ik op Radio 1 uitsprak over de bel van de wielertoerist:

Ze zijn er weer. De mannen met hun buiken, hun strakke pakjes en fietsen zo duur dat je er een nieuwe auto van kunt kopen. Aangevuurd door de successen van Matthieu van der Poel en Tom Dumoulin sjezen ze over dijken, duinpaden, Veluwse wegen en Limburgse heuvels.

Aso’s zijn het, volgens briefschrijvers en online galspuwers. Mannen die denken dat de weg van hen is, die racen alsof ze prof zijn en lak hebben aan verkeersregels. Ik weet wel beter. Aso’s zitten er zeker tussen, net zoals je die op de stadsfiets, e-bike, motor en vooral in de auto vindt. Maar ze zijn ruim in de minderheid. In de groepjes waar ik fiets worden deze mensen streng toegesproken, of gevraagd hun fiets in te ruilen voor een boksbal, als ze toch zo agressief zijn.

Gelukkig is de fietsbel steeds meer in opkomst. Wie er eenmaal eentje heeft, wil niets anders. Je kunt nog zo vriendelijk roepen dat je eraan komt, mensen schrikken meer en worden bozer van een roepende fietser dan een bellende fietser. Voer voor psychologen dit fenomeen. Als ze boos reageren met “kun je niet bellen?”, kun je altijd reageren met “ja, maar ik heb je nummer niet”. Helaas is na een tijdje dit grapje ook niet leuk meer.

Je wil niet de lijnen van een prachtige fiets ontsieren met een bel. Maar tegenwoordig zijn de bellen zo klein terwijl de moderne sturen weer zo groot zijn als het blad van een bijzettafel, dat je ze prima kunt verbergen. Laat duizend bellen tingelen, zodat we elkaar allemaal horen en weer lief gaan doen tegen elkaar op het fietspad.

Beluister hier het fragment terug.